piątek, 2 grudnia 2016

Szlak na Morskie Oko i Czarny Staw pod Rysami – czyli na co zwrócić uwagę

Czarny Staw pod Rysami szlak na Czarny Staw

Dojazd i szlak na Morskie Oko
Jeśli nie mamy własnego środka transportu, to najlepiej w centrum Zakopanego wsiąść do busa, których jest mnóstwo, a gdy mamy kwaterę w Bukowinie Tatrzańskiej, to również warto wyjść na przystanek w centrum, gdzie w godzinach porannych dojedziemy na miejsce. Z centrum Zakopanego jeżdżą tak często busy, jak szybko się zapełniają. Pierwszy kurs mamy o godzinie 6.30 rano. Od godziny 7.00 znajduje się bardzo wielu chętnych, dlatego busy odjeżdżają co kilka minut. Nie funkcjonuje tu jakiś rozkład jazdy, ale prosta zasada „aż do zapełnienia i odjazd”. Kiedy jednak mamy samochód, to polecam pojechać przez Bukowinę Tatrzańską, ponieważ w Zakopanem możemy trafić na korki w sezonie. Możemy wybrać jedno z dwóch miejsc parkingowych. Pierwsze jest najbardziej znane – to oczywiście Palenica Białczańska, gdzie ceny za parking są bardzo wysokie (20zł/dobę), dlatego jeśli jest możliwość, polecam zaparkować w drugim miejscu – na parkingu Łysa Polana, który kiedyś stanowił przejście graniczne do Słowacji. Ceny są trochę niższe i jeśli zabraknie miejsca na Palenicy Białczańskiej, to stąd możemy szybko wyjechać, podczas, gdy pod Palenicą ustawiają się z dwóch stron ulicy kilkukilometrowe rzędy aut. Jedynym i dość dużym minusem Łysej Polany, jest fakt, że musimy iść około 20min do Palenicy Białczańskiej. Może to niewiele, ale po całodniowej wycieczce i przejściu 18km drogą asfaltową, każdy kolejny metr twoje stopy bardzo odczują. Przed szlabanem parkingu Palenica Białczańska znajduje się druga brama – wejście do Tatrzańskiego Parku Narodowego. Musimy kupić tutaj obowiązkowy bilet wstępu. W lecie już od godziny 6.00 rano pobierane są opłaty. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz płaciłem za bilet, ponieważ zwykle o 3.00 w nocy rozpoczynam wędrówkę. Za bramą rozpoczynamy długą i mozolną „dreptaninę” drogą asfaltową, która szybko stanie się uciążliwa i za długa…

Na samym początku tej drogi, po lewej stronie, usłyszymy i zobaczymy potok Białka, który bardzo szybko skręca na Słowację, gdzie możemy pomiędzy drzewami dostrzec wylot najpiękniejszej doliny Tatrzańskiej – Doliny Białej Wody. Po prawej stronie nie ujrzymy nic, oprócz gęstego lasu zbudowanego z wiekowych świerków. Warto spojrzeć w stronę potoku Białka, ponieważ nasz apetyt rozbudzą niesamowite szczyty gór najwyższych, które o wczesnej porze dnia mienią się odcieniami czerwieni i pomarańczowego. To jest główny powód, dla którego jeszcze w nocy rozpoczynam wędrówkę do Morskiego Oka. Szlak na Morskie Oko jest oczywisty i nie da się pójść gdzie indziej, ale musimy pamiętać, że od głównej drogi, co jakiś czas będą odbiegać inne szlaki. Na początku naszej wędrówki zobaczymy pierwszy zakręt ścieżki w prawo, w las, gdzie niebieski szlak w 40min zaprowadzi nas na przepiękną Rusinową Polanę, oferującą niesamowity widok na panoramę Tatr. Długo, bo około przez godzinę, droga na Morskie Oko biegnie przez gęsty las, przez co nie mamy żadnych widoków na góry. Z tego względu warto „podkręcić” tempo, kto ma tylko kondycję. Znaki mówią o czasie przejścia 2h 10min do Morskiego Oka, ale mi wystarczy 1h 16min – 1h 19min, idąc bardzo szybkim tempem. Wiedząc jak długo pójdziemy, można wyliczyć czas, żeby zobaczyć wschód słońca nad Morskim Okiem. Widok jest niecodzienny i na pewno będziesz chciał oglądać go wiele razy.

Przez najbliższe 25min wędrówki nic się nie zmieni dookoła nas. Może przejdziemy tylko przez dużą powierzchnię wymarłego i uschniętego lasu, przechodząc mocno zakręcającą drogą. Po tym czasie dojdziemy do pięknego wodospadu o nazwie Wodogrzmoty Mickiewicza. Niestety widok na niego "psuje" wysoki most, którym teraz idziemy. Spoglądamy na wodospad z dużej wysokości i jedyne, co uda nam się uchwycić na zdjęciu, to jego rozwidlenie oraz nasze cienie rzucane na skały. Wodospad utworzony jest na skalistym zboczu, na potoku Roztoka, który płynie z Doliny Pięciu Stawów Polskich. Tuż za Wodogrzmotami Mickiewicza widzimy kolejne rozdroże. W lewo, zielonym szlakiem w 15min, możemy dojść do klimatycznego i cichego schroniska Roztoka, a w prawo możemy pójść znanym szlakiem do Doliny Pięciu Stawów Polskich (2h). W okolicach Wodogrzmotów Mickiewicza jest dosyć duży, płaski teren, gdzie rozstawiono kilka drewnianych ławek i przenośne ubikacje Toi-Toi, przez co zatrzymuje się tu wielu turystów. Trzeba pamiętać, że przeszliśmy dopiero 1/3 całej długości trasy do Morskiego Oka. Po prawej stronie, tuż przed wodospadem, przy drodze zauważymy drewnianą chatę. Jest to punkt informacji turystycznej, gdzie możemy kupić napoje, mapy i przewodniki i dowiedzieć się czegoś o Tatrach i zwierzętach żyjących w tych górach. Idziemy dalej. Droga zakręca teraz długim łukiem w lewo i za dłuższą chwilę w prawo. Odtąd prawą stronę przy drodze, zabezpieczono ułożonym murem z kamieni na wysokość około 2m. Dzięki temu nie osuwa się ziemia podczas deszczowych dni. Kolejne 25min zajmuje nam dojście do rozstaju szlaków. W tym miejscu, na zakręcie, polecam zatrzymać się i popatrzeć na widoczną w oddali Dolinę Białej Wody, którą mamy po naszej lewej stronie. Najciekawszy jest widok na góry tworzące u-kształtną dolinę. Dolina Białej Wody jest uważana za perfekcyjny przykład doliny u-kształtnej powstałej, według geologów, przez ustępujący lodowiec. Za zakrętem dochodzimy na niewielki, płaski teren z ławkami, gdzie nasz czerwony szlak skręca w las i od tego momentu będziemy szli ułożonymi kamiennymi schodami dość stromo do góry. Będziemy pokonywać aż cztery obejścia drogi asfaltowej, dzięki czemu zyskamy na czasie. Nie musimy iść długimi serpentynami. Powozy konne muszą jechać okrężną trasą, dlatego przynajmniej tutaj wyprzedzimy je o kilka, lub kilkanaście minut, jeśli mamy dobrą kondycję.

Pierwszy skrót jest krótki i w całości ubezpieczony drewnianymi barierkami. Raz widzimy je po lewej, a raz po prawej stronie. Tutejsze schody prowadzą pod niewielką górę, przez co dość szybko pokonujemy obejście. Powyżej wychodzimy na znaną nam drogę asfaltową, gdzie ponownie wejdziemy w las. Mamy do pokonania drugie podejście, które bardzo przypomina to pierwsze – tyle tylko, że stopnie są bardziej strome. Po raz pierwszy możemy się zmęczyć. Najczęściej zobaczymy tu łapiących dech turystów, którzy nie chodzą regularnie po górach. U góry przechodzimy na drugą stronę drogi i rozpoczynamy trzeci - najdłuższy odcinek w lesie. Jest długi na około 2,5-krotności drugiego podejścia. Na początku trasa wiedzie równym chodnikiem, który powoli zamienia się na podłużne i coraz bardziej strome schody. Często tworzą je duże, okrągłe głazy. Od niezliczonych milionów kroków turystów postawionych przez wiele lat, kamienie są „wyślizgane” i przez to w nieodpowiednich butach łatwo tutaj o poślizg. Po przejściu całego odcinka duża część ludzi próbuje złapać oddech, odpoczywając na betonowych barierach, wzdłuż zakrętu. Pozostaje nam jeszcze czwarty – ostatni – fragment pod górę. Zauważyłem, że wielu turystów szuka właściwego wejścia do lasu, ponieważ nie jest ono takie oczywiste. Wystarczy iść drogą pod górę – w prawo, gdzie za około trzydzieści metrów zobaczymy naszą ścieżkę po prawej stronie. Niestety ostatnie podejście jest strome, ale na pocieszenie, krótkie. Również tutaj, na całej długości trasy ustawiono drewniane barierki, raz po jednej, a raz po drugiej stronie.

W końcu wyszliśmy na drogę, gdzie nie będzie już tak stromo. Do Morskiego Oka pozostało jeszcze 50min wędrówki. Po raz pierwszy mamy stąd widok na Mięguszowieckie Szczyty ponad drzewami. Następne 30min trasy nie dostarczy nam innych wrażeń. Będziemy pokonywać długi odcinek drogi w lesie. Na szczęście w oddali, ciągle będziemy widzieli przed sobą Mięguszowieckie Szczyty oraz Mnicha (szpiczasta góra po prawej). Po 30min wędrówki dochodzimy do dawnego parkingu o nazwie Włosienica. Jest to wielka polana oraz wybrukowany teren. Dzisiaj wykorzystują go woźnice. Właśnie stąd rozpoczynają się kursy powrotne bryczkami do Palenicy Białczańskiej. Mamy wrażenie, że kiedyś więcej tu się działo, a zarówno ulica, jak i chodnik wyglądają na wysłużone przez dziesiątki lat. Po prawej stronie mamy dużo ławek i chodnik ze starych płyt. Przechodzimy tutaj obok Marketu Turystycznego, gdzie po południu możemy zjeść obiad – w końcu z powodu tłumów, do schroniska nad Morskim Okiem mogą dostać się tylko nieliczni… Do Morskiego Oka pozostało nam jakieś 20min marszu. Za chwilę dojdziemy do czerwono-białego szlabanu, który zawsze jest otwarty. Zauważymy, że Mięguszowieckie Szczyty są blisko, to wydaje nam się, że staw musi być jeszcze bliżej. Niestety szybko dostrzeżemy, że nasza droga do Morskiego Oka ciągle dłuży się. Pozostało nam jeszcze około 15min wędrówki szybszym tempem.

Kiedy przejdziemy dalej, poza szlaban, zobaczymy, że las staje się coraz rzadszy, a drzewa coraz niższe. Dochodzimy do miejsca, gdzie odsłania się przed nami niesamowity widok na Mięguszowieckie Szczyty, Rysy i inne tatrzańskie góry oraz granie. Jeśli jesteśmy w tym miejscu około godzinę po wschodzie słońca, to będziemy mogli nacieszyć się ciekawym zjawiskiem w okolicach Rysów, gdzie promienie słoneczne tworzą długie pasy, sięgające powyżej poziomu Czarnego Stawu pod Rysami. Mamy wrażenie, jakby wdzierały się do doliny przez poszarpane granie. Po prawej stronie szlaku z pewnością zauważymy duży głaz, który popisali na niebiesko wandale z Krakowa. To właśnie o nim było głośno w serwisach informacyjnych swojego czasu (nie pamiętam roku, w którym to było). Najciekawszy widok mamy nieco dalej, bo kiedy dojdziemy do małej polany pomiędzy świerkami, zobaczymy, że przepływa przez nią Żabi Potok. Jest tutaj również niewielki stawek o nazwie Żabie Oko. Warto przybyć tu wcześnie rano, ponieważ nad polanką często unosi się cienki pas mgieł, dodający uroku tej okolicy. Podziwiając piękne otoczenie możemy już dostrzec schronisko nad Morskim Okiem, a po naszej prawej, dwie wielkie góry – Miedziane i Opalony Wierch. Dosłownie za minutę dochodzimy do schroniska, gdzie przekraczamy drugi biało-czerwony szlaban. Dotarliśmy nad Morskie Oko. Pokonaliśmy 9,2km asfaltowej drogi. Trzeba przyznać, że widoki na staw z poziomu schroniska są przepiękne – w szczególności, gdy mamy słoneczną pogodę.

Jako, że szlak do Morskiego Oka nie oferuje nam zbyt wielu atrakcji, polecam spróbować ciekawy wariant, o którym większość nie wie. Nie wystarczy powiedzieć „byłem na Morskim Oku”, co wielu uważa za równoznaczne z powiedzeniem „byłem w Tatrach”. Dlatego podpowiem, co zrobić, żeby w rejonie Morskiego Oka zobaczyć coś naprawdę pięknego i niecodziennego. Trzeba jeszcze dodać, że w tym stawie żyją pstrągi, a szczególności możemy je zobaczyć w potoku pomiędzy Morskim a Żabim Okiem. Nie możemy też zapomnieć, że na szlaku do Morskiego Oka najczęściej spotkamy się z przykładami nieodpowiedzialnego zachowania w górach. Nigdzie indziej nie zobaczymy tylu dziewczyn na szpilkach, czy też w strojach typowo nie przeznaczonych do jakichkolwiek wędrówek oraz ludzi zaśmiecających trasę. Jeśli masz taką możliwość, to wejdź do schroniska i rozsiądź się w pięknej, drewnianej części w środku, przy wejściu, przy oknach, skąd będziesz miał wspaniały widok na Morskie Oko i Mięguszowieckie Szczyty, znany z pocztówek. Trzeba przyznać, że to miejsce ma swój klimat.

Nad Morskim Okiem
Co zrobić, żeby zobaczyć nie tylko „standardowe widoki” nad Morskim Okiem, znane z pocztówek? Na początku wspomniałem o znajomości swojego tempa, ponieważ dzięki niemu możemy wyliczyć godzinę, o której powinniśmy wyjść, żeby zdążyć na wschód słońca. Polecam nocny marsz po to, żeby nad Morskim Okiem poczekać na pierwsze promienie. Panorama na góry jest niecodzienna, ponieważ Mięguszowieckie Szczyty (to te przed nami) stają się dosłownie czerwone. Najpiękniejszy jest jednak widok, kiedy zejdziemy po kamiennych schodach nad brzeg stawu. Wtedy ujrzymy przepiękne odbicia gór w jego wodach. Z pewnością zatrzymamy się na dłużej, ponieważ chcemy zobaczyć, jak zmienia się otoczenie pod wpływem wczesnoporannego światła. W tym celu polecam pójść w lewo szlakiem, aż dojdziemy na drewniany mostek na Rybim Potoku. Właśnie tam najlepiej odbijają się góry. Jeśli dojdziemy pierwsi, to może nas spotkać jeszcze jedna atrakcja. Nad Czarnym Stawem pod Rysami żyje kilka kaczek. Jeśli zauważą ciebie, potrafią w głośny sposób zerwać się do lotu z takiego wysoka i przylecieć prosto pod nasze nogi! Widok, jak lecą z jednego stawu do drugiego jest bardzo ciekawy. Dzięki nim można zrobić nietypowe zdjęcia, ponieważ wody Morskiego Oka są tak spokojne o tej porze dnia, że nie ma ani jednej zmarszczki na ich powierzchni. Kaczki wytwarzają koliste fale, które bardzo spokojnie rozchodzą się po całym stawie. Wtedy można zobaczyć najciekawsze odbicia. To nie wszystko, bo zdecydowana większość ludzi potrafi okrążyć Morskie Oko, ale nie zwraca uwagi na ciekawe szczegóły, o których warto wiedzieć, by z wycieczki wynieść nieco więcej.

Po nacieszeniu oczu wspaniałymi widokami, będziemy chcieli okrążyć staw, żeby zobaczyć, go z innej perspektywy. Przy drogowskazie mamy dwa czerwone szlaki – jeden okrąża Morskie Oko od lewej strony, a drugi od prawej. Kiedy słońce na niebie podniosło się, a promienie docierają już do nas, to jeszcze raz pójdziemy na drewniany mostek na Rybim Potoku. Teraz zobaczymy znane nam odbicia, ale w zupełnie innych kolorach i, co najważniejsze, z dużą dawką błękitnego nieba. Most jest najlepszym miejscem do obserwowania obrazów gór w stawie, ponieważ pod nim zbudowano niewielką zaporę, gdzie gromadzi się więcej wody. Jako, że jest głębiej, to i odbicia są znacznie bardziej wyraziste. Teraz pójdziemy jedną ze stron, żeby dojść na drugą stronę Morskiego Oka. Zobaczymy, że tam jest zupełnie inaczej. Wybierzemy szlak okrążający staw od lewej strony ze względu na bogactwo atrakcji widokowych. Na początku, za mostkiem wchodzimy w niewielki las. Ścieżka zakręca w prawo, większym łukiem. Tutaj wchodzimy na niewielkie wybrzuszenie terenu, po czym wracamy do poziomu stawu. Zobaczymy tu szeroką wydeptaną ścieżkę, którą będą ograniczać dwa rzędy poukładanych kamieni, tworzących „krawężniki”. Warto wpatrywać się w prawy rząd, ponieważ powinniśmy dostrzec kamień o kształcie przypominającym mapę Polski. Granice państwa są bardzo dobrze rozpoznawalne, a na jego środku widać odwrotnie „wygiętą” Wisłę. Taki kształt przyjmuje pęknięcie na środku kamienia. Trochę dalej, zauważymy prześwit w lesie. Jednocześnie będziemy podchodzić nieznacznie pod górę. Z tego miejsca zobaczymy Morskie Oko z dość dużej wysokości. Staw powinien mienić się tysiącami światełek, powstających od promieni odbijających się na pofalowanej powierzchni wody.

Dochodzimy do niewielkiego klepiska na wzgórzu, gdzie dodatkowo leży duży głaz. Po prawej zaś stronie, z łatwością dostrzeżemy nietypową limbę, rosnącą na… okrągłym, dużym głazie! Drzewo ma korzenie w całości nad powierzchnią ziemi! Tworzą tak gęstą sieć, że oplatają skałę ze wszystkich stron. Zapewnia tym sobie stabilność. Wody nie brakuje, ponieważ nawet w letnią noc powstają tutaj grube krople rosy. Na pniu limby powieszono figurkę Matki Boskiej Szczęśliwego Powrotu, którą ozdobiono małymi, żółtymi kwiatami. Za tym wzniesieniem ponownie wchodzimy do lasu, nieco wytracając wysokość. Po prawej stronie powinniśmy zobaczyć świerk o krępej budowie. Ma gruby pień, z którego pod kątem prostym, wyrasta tylko trochę cieńsza od samego pnia, gałąź. Zakręca ona pod kątem prostym do góry. Od wzniesienia z limbą idziemy cały czas chodnikiem z ułożonych kamieni. Za nietypowym świerkiem, ścieżka prowadzi nas przez powoli opadające zbocze. Tutaj kończy się etap, gdzie chodzimy w lesie. Od teraz będziemy mieli piękne widoki. Już na początku widzimy całe Morskie Oko oraz dużą część Mięguszowieckich Szczytów. Trochę dalej przekroczymy pierwszy potok. W chodniku zbudowano wąski kanał dla wód tego potoku. Za dosłownie moment miniemy następny strumyk o podobnej szerokości. Za nim, szlak będzie zakręcał długim łukiem, dzięki czemu zobaczymy inne góry przed nami, albo raczej ich odbicia. Właśnie tutaj warto zatrzymać się, by podziwiać kolejną serię obrazów w spokojnych, przybrzeżnych wodach. Patrzymy po naszej prawej stronie na Miedziane i Opalony Wierch oraz na schronisko nad Morskim Okiem. Widzimy jak wymienione punkty odbijają się w stawie. Trzeba pamiętać, że na tutejszym zakręcie mogą leżeć gałęzie w wodzie, które nieco psują widok. Ale nic straconego, ponieważ kilkadziesiąt kroków dalej jest znacznie lepsze miejsce do obserwacji, gdzie na pewno zobaczymy piękniejsze obrazy.

Idziemy za długi łuk i dochodzimy do bardzo podobnego miejsca. Ponownie zatrzymujemy się na zakręcie szlaku, gdzie wody przybrzeżne są znacznie głębsze. Dodatkowo, obok ścieżki, leży kilka małych kamieni, które dodają uroku odbiciom. W tym miejscu obrazy gór są przepiękne i możemy zobaczyć wspaniałą zieleń Miedzianego i Opalonego Wierchu. Za drugim łukiem przekraczamy nieco szerszy strumyk. Również tutaj ułożono małe koryto z kamieni dla jego wód. Po 40min wędrówki powinniśmy dochodzić już do skrzyżowania czerwonych szlaków, które ponownie łączą się, ale po drugiej stronie Morskiego Oka. Tuż przed łącznikiem przechodzimy przez ostatni, najszerszy potok. Wyróżnia się swoją wielkością, ponieważ z Czarnego Stawu spływają nim wody do Morskiego Oka. Nie można go nawet przeskoczyć, dlatego ułożono tu kilka większych kamieni, po których będziemy przeskakiwać na drugą stronę.

Podejście na Czarny Staw pod Rysami
Nie polecam jeszcze kończyć naszej wycieczki. Warto podejść na Czarny Staw pod Rysami, gdzie zobaczymy jeszcze piękniejsze widoki. Znajduje się on aż 180 metrów powyżej naszego poziomu. My sami jesteśmy na wysokości 1410 m n.p.m. Zanim jednak wyruszymy, polecam odwrócić się w prawo i spojrzeć raz jeszcze na całe Morskie Oko. Miejsca jest dużo, ponieważ ułożono tu płaski chodnik z białych kamieni. Zbiegające się ścieżki mają dodatkowo drewniane bariery z młodych, okorowanych świerków. Spoglądamy jeszcze w miejsce styku zbocza góry Miedziane i wód Morskiego Oka. Odbijają się tam piękne kaskady, spływające z zielonej góry. Nawet usłyszymy ich szum. Na skrzyżowaniu wybieramy czerwone znaki na Czarny Staw. W około 45min powinniśmy dojść do niego. Na początku pójdziemy kamiennym i równym chodnikiem, ale już za moment na trasie pojawią się długie stopnie, zbudowane z odpowiednio dobranych kamieni. Bardzo szybko nasz szlak staje się stromy. Długie schody są coraz krótsze i za chwilę podchodzimy już stopniami o szerokości jednego kamienia. Do Czarnego Stawu będziemy szli już tylko bardzo stromym zboczem góry. Za jakieś 15min dojdziemy do wysokości Czarnostawiańskiej Siklawy, którą widzimy po lewej stronie szlaku. Niestety patrzymy na nią z zarośli. Nie ma lepszego widoku. Trzeba pamiętać, że ten wodospad powstał na potoku, który łączy Czarny Staw pod Rysami i Morskie Oko. Wody z tego górnego zbiornika przelewają się do tego dolnego, skąd dalej wypływają z Tatr.

Teraz ścieżka zakręca ostro w lewo, skąd mamy dobry widok na stromizny, które są przed nami. Warto zatrzymać się na ostrym zakręcie, ponieważ rośnie tutaj podobna limba do tej, którą zobaczyliśmy przy klepisku. Drzewo tak samo rośnie na okrągłym głazie, obejmując go swoimi korzeniami ze wszystkich stron. Widać, że ta limba „walczy” z kaprysami pogody, ale wygląda na silną i zdrową. Ciągle podchodzimy bardzo stromymi stopniami, które trawersują mocno nachylone zbocze. Przez najbliższe 25min możemy co jakiś czas rozglądać się za siebie, by podziwiać Morskie Oko z coraz większej wysokości. Na około trzy minuty przed osiągnięciem poziomu Czarnego Stawu, z zarośli, powinniśmy dostrzec drugi wodospad. Lepiej go widać, gdy na paręnaście kroków przed poziomem tego stawu zejdziemy nieco w lewo, wydeptaną ścieżką, poza szlak. Za dosłownie krótką chwilę dochodzimy do Czarnego Stawu. Trzeba pamiętać, że do około godziny 11.00 promienie słoneczne oświetlają tylko malutki jego fragment, przy którym teraz jesteśmy. Z tego powodu polecam wyruszać dopiero po godzinie 11.00 z Morskiego Oka do góry, bo zanim dojdziemy, jego spora część będzie już oświetlona. Z powodu słabego oświetlenia nazwano ten staw „czarnym”. Wcześnie rano możemy ujrzeć tu jedynie ciekawe odbicia żlebów i śnieżnych płatów, które nigdy nie topnieją. Po prawej stronie, zauważymy drewniany krzyż, upamiętniający zejście lawiny, w której zginęło aż osiem osób w drodze na Rysy.

Otoczenie Czarnego Stawu pod Rysami oraz jego obejście
Kiedy dojdziemy do linii brzegowej stawu, kamienny chodnik kończy się, ponieważ z ziemi wystaje ogromna i podłużna, w całości płaska skała, która od teraz jest częścią naszego szlaku. Po prawej stronie z łatwością zauważymy dwa większe głazy w gęstej kosodrzewinie. Pomiędzy nimi przebiega ścieżka znakowana na zielono, będąca szlakiem na Mięguszowiecką Przełęcz pod Chłopkiem. Stojąc przed Czarnym Stawem pod Rysami warto zobaczyć w pełni jego piękno. Chociaż stąd może nam się wydawać niesamowity, to jednak po przeciwnej stronie poznamy jego największe atrakcje – kolory wody, jak znad morza w Gracji, czy też zanurzone głazy, dodające uroku okolicy. Staw można obejść tylko z jednej strony – trzeba skręcić w lewo i iść ścieżką wzdłuż drewnianych barierek. Tworzą je młode, okorowane świerki. Tym samym chodnikiem z kamieni, idziemy około 10min, po czym dojdziemy na drugą stronę Czarnego Stawu. Właśnie tutaj zobaczymy najciekawsze rzeczy. Kiedy, spojrzymy w dół, zobaczymy cztery większe, brązowe głazy zanurzone całkowicie pod powierzchnią wody. Za następne 5min marszu dojdziemy do przepięknych dwóch głazów zanurzonych w większej części. W tym miejscu wystaje tylko ich czubek, a rozległa, płaska część skał znajduje się pod wodą. Najpiękniejszy jednak jest widok na szmaragdowe odcienie stawu, mieniące się całą gamą kolorów podczas słonecznego dnia. Głazy dodatkowo upiększają to miejsce. Dla mnie jest to obowiązkowe miejsce, do którego muszę dojść, kiedy jestem w drodze na Rysy. Dla chętnych i ciekawych świata, polecam dojść jeszcze w około 15min do końca Czarnego Stawu. Z pewnością zobaczymy tam kuliste, fioletowe kwiaty, bardzo ładne zielone i trawiaste polany z mnóstwem kwitnących roślin. Z poziomu końca stawu będziemy mogli popatrzeć na strome podejście rozpoczynające właściwą drogę na Rysy. Zobaczymy stąd również nigdy nietopniejący, wielki płat śniegu. Jako, że naszymi głównymi punktami na mapie były Morskie Oko i Czarny Staw pod Rysami, musimy już wracać. Idziemy dokładnie tą samą trasą. Spoglądając w stronę szlaku, gdzie podchodziliśmy nad Czarny Staw, zauważymy bardzo ciekawą krawędź. Z tej perspektywy staw wygląda, jakby kończył się nad wielkim urwiskiem. Za linią wody nie widać nic, poza zboczem dalekiej góry Miedziane, co wygląda fenomenalnie. Mamy wrażenie, że za urwiskiem jest ogromny wodospad. Polecam wracać po południu, żeby w pełni zobaczyć ten efekt, który najlepiej jest widoczny, gdy słońce w całości oświetla staw. Niestety wracając po południu, będziemy mieli jedną dużą niedogodność. Z nami będą szły wielkie tłumy i niestety w sezonie nic z tym nie zrobimy. Musimy uzbroić się w cierpliwość i po prostu iść za ludźmi… Jednak dla tych widoków warto wracać później! Czarny Staw jest uważany za najpiękniejszy w Tatrach, dlatego musisz tutaj być!

wodogrzmoty Mickiewicza     szlak na Morskie Oko    sarny na szlaku do Morskiego Oka    wschód słońca nad Morskim Okiem    Mięguszowieckie Szczyty schronisko Morskie Oko          szlak na Czarny Staw  szlak na Czarny Staw Morskie Oko 
   
   
    Czarny Staw pod Rysami  Czarny Staw pod Rysami      wody Czarnego Stawu pod Rysami           

2 komentarze:

  1. Zdjęcia o wschodzie słońca mega. Też się udajemy nad Morskie Oko wyłącznie o świcie. Jedyna pora - szczególnie dla nas na sesje ślubne. No i sarny. Kawał fajnej wyprawy z dobrymi zdjęciami. I świetnie napisany artykuł. Nigdy nie zwróciliśmy uwagi na korzenie limby. Choć miejsce i kapliczkę znamy. Za pozwoleniem podrzucamy linka do naszych zdjęć znad Morskiego Oka i zachęcamy do odwiedzenia i zostawienia komentarza! Sesja ślubna Morskie Oko

    OdpowiedzUsuń